Her şeyi bir kenara bırakalım mı? Sözlerin uzunluğu kenarların boylu boyunca uzandığı yollar gibi olsun O yollarda Düşelim Islanalım Saklanalım Bu sessizlik Gariban bir yalnızlık İçe çekilmiş inci tanesi gibi Beklenen gecenin Tiktak çalan saati Nasıl da zor Kabullenmek Ya vakti yoktu gelmeye ya da hiç istememişti...

Bu şiir, şehrin paslı gürültüsüyle insanın içindeki suskun kuyuyu aynı anda duyuruyor. Kadıköy vapurunun kalabalığı, unutulmuş sokak lambaları, martıların beyhude dönüşleri ve lağım kıyılarında biriken hayat artıkları arasında dolaşan ses, bir kaybın çevresinde dönüp duruyor. “Mavi gök orda mı?”...

Şiirin en büyük gücü, ölümü anlatırken hayattan vazgeçmemesidir. Birkaç dizeyle insanın varoluşuna, hafızasına ve yokluk duygusuna dokunan bu şiir, yaşamanın aslında ne kadar sıradan ama bir o kadar da kıymetli bir alışkanlık olduğunu hatırlatıyor. Günlük hayatın küçük ayrıntıları; bir türkü, bir...

Şaşırıvermiştik… ortalık yaz gibi Oysa ki trene bindiğimiz vakit Kar yağıyordu İstanbul’da Gözlerimiz buna şahit Şaşırıvermiştik… ortalık yaz gibi İlk günümüz bir otelde geçti Ne pis yerdi otel aman Ve ne tuhaf gelmişti bize Mersin, Güneşin alnında küçük bir liman İlk günümüz bir otelde...

Elin memleketinde
kahırla ölmeyi bile beceremiyor insan

yorgunum: az önce bitirdim
bir günlük öyküsünü dünyanın