Beklemek çoğu zaman edilgen bir eylem gibi görünür; oysa insanın en yoğun, en tedirgin, en çıplak hâllerinden biridir. Jean-Louis Fournier, Bekleyecek Vaktim Kalmadı Artık kitabında bu sıradan görünen anları, ironinin ince diliyle sarsıcı bir deneyime dönüştürür. Bekleme Salonları başlıklı bu kısa metin, yalnızca bir mekânı değil, hayatın ertelenmişlik duygusunu, sıkışmış zamanlarını ve insanın kendiyle baş başa kaldığı o huzursuz boşlukları anlatır.
Aşağıda, Fournier’nin beklemeye dair bu keskin ve yer yer karanlık bakışını yansıtan bölümden bir alıntı bulacaksınız.
Bekleme Salonları
Bir bekleme salonunda ne yapılır ki?
Beklenir.
Yeryüzü Godot’yu beklediğim kocaman bir bekleme salonudur.
Ben beklemekten hoşlanmam.
Bekleme salonlarından korkarım. Bekleme salonlarında insan kendini hiç iyi hissetmez, loşturlar, güneş içeri girmez, o da beklemekten hoşlanmıyor. Nadiren konuk severdir bekleme salonları. İnsan her türlü rahat oturamaz, oturma yerleri ya rahatsızdır ya da uyumsuz. Çoğunlukla banklar vardır. Kırık dökük sehpalar da en az iki yıllık dergiler durur, tabii ki sayfaları eksiktir.
Bekleme salonları çoğunlukla kötü anılar bırakır akılda.
Doktorun bekleme salonunu, avukatın bekleme salonunu, vergi müfettişinin bekleme salonunu, polis karakolunun bekleme salonunu, mahkemenin bekleme salonunu, işten çıkaran müdürün bekleme salonunu ve Tanrı’nın son hükmünü bekleme salonunu düşünüyorum, cennetin garantisi yok gerçi.
Babamın müşterilerinden bekleme salonunu epey uzun zaman hatırlayacak olanlar var.
Bir kış akşamıydı, kütük gibi sarhoş olan babamızı tam mutfağa sokmaya çalıştığımız sırada kapı çalındı, babam hole düşmüştü.
Annem kapıyı müşterilere açtı ve hiçbir şey görmesinler diye onları bekleme salonuna doğru itekledi.
Babamın kendine gelmesi için epey bir zaman ve kahve gerekmişti.
Annemse müşterilerin bekleme salonunda karanlıkta beklediklerini hatırlamıştı, annem aceleden ışığı açmayı unutmuştu.
Jean-Louis Fournier-Bekleyecek Vaktim Kalmadı Artık, Çev. Hazel Bilgen, YKY (Alıntıdır.)
