Yunus, Türkçe’ye can vermiş, Türkçe’yi var etmiş şairdir. Ancak Yunus’a şair denilince de akıllar karışır; o bir yanıyla şairdir ama bir yanıyla da anlaşılan manada oturup da şiir yazmamıştır. Yine de öyle bir ses salmıştır ki kâinata aradan yüzlerce yıl geçse de hep okunmuş, hep söylenmiştir. Elbette kadim metin denilince önce Yunus’u anmak gerekir. Canın canı nedir? O, aşktır.
SENSİN BENİM CÂNUM CÂNI- YUNUS EMRE
Sensin benüm cânum cânı sensüz karârum yok durur
Uçmak’da sen olmazısan va’llâh nazarum yok durur
Baksam seni görür gözüm söylerisem sensin sözüm
Seni gözetmekden dahı yigrek şikârum yok durur
Söylerisem dilümdesin ger tek tursam gönlümdesin
Gönlüm gözüm seni sever ayruk nigârum yok durur
Çün ben beni unutmışam şöyle ki sana gitmişem
Ne kâlde ne hâldeyisem bir dem karârum yok durur
Eger beni Cercîs’leyin yitmiş kez öldürürisen
Dönem girü sana varam zîrâ ki ‘ârum yok durur
Seni gördüm güneş gibi Cennet bana zindân gibi
Cennet’üne zâhidün ko Uçmak’da arzûm yok durur
Yûnus dahı ‘âşık sana göster dîdârunı ana
Yârüm dahı sensin benüm ayruk dîdârum yok durur
Yunus Emre Divan, Haz: Mustafa Tatcı
