Türk edebiyatında “Dede Korkut” ve “Beyaz Kartal” olarak anılan şair ve yazar Bahaettin Karakoç’un vefatının üzerinden 8 yıl geçti.
Şair bir ailenin üç çocuğundan biri olarak 1930’da Kahramanmaraş’ın Elbistan ilçesinde dünyaya gelen Karakoç, ilkokulu sonradan Ekinözü adıyla ilçe olacak Cela köyünde, ortaokulu ise Düziçi ilçesi ile Ankara’daki Hasanoğlan Köy Enstitüsünde tamamladı. Erken yaşta edebiyat ve dil yeteneğiyle dikkati çeken Karakoç’un yazı ve şiir yolculuğu ilkokul yıllarında başladı.
Memuriyete 29 Ağustos 1944’te başlayan şair, Kahramanmaraş’taki sağlık kuruluşlarında 32 yıl 8 ay sağlık memuru olarak çalıştıktan sonra kendi isteğiyle 1982’de görevinden emekli oldu.
Bahaettin Karakoç, eserlerinde asıl adının yanı sıra “Baha Deliorman”, “Said Yaylalı” ve “Ekinözülü Aşık Rahmani” mahlaslarını da kullandı. Usta kalem, Türk şiirine ve halk müziğine “Mihriban” gibi birçok önemli eseri kazandıran Abdürrahim Karakoç’un da ağabeyiydi
Kaleme aldığı ilk şiiri 19 yaşındayken, 1949’da Yurt gazetesinde yayımlanan Karakoç, 1960’lara kadar yazıp çeşitli dergilerde yayımlattığı şiirlerini uzun süre kitaplarına almadı. Birebir yaşadıklarını yazan, yazarken de yeniden yaşayan şairin edebiyat dünyasına asıl girişi 1973’te yayımlanan “Seyran” kitabıyla gerçekleşti.
Hayatı boyunca çok sayıda eser kaleme alan usta şairin yayımlanan başlıca kitapları arasında Mevsimler ve Ötesi (1962), Zaman Bir Beyaz Türküdür (1974), Sevgi Turnaları (1975), Ay Şafağı Çok Çiçek (1983), Kar Sesi (1983), İlkyazda (1984), Bir Çift Beyaz Kartal (1986), Menzil (1991), Uzaklara Türkü (1991), Güneşe Uçmak İstiyorum (1993), Beyaz Dilekçe (1995), Güneşten Öte (1995), Leyl ü Nehar Aşk (1997), Aşk Mektupları (1999), Ihlamurlar Çiçek Açtığı Zaman (2001), Ay Işığında Serenatlar (2001) ve Sürgün Vezirin Aşk Neşideleri (2004) yer alıyor.
Karakoç, Akşam gazetesi ile Türk Kadınlar Birliğinin 1962’de düzenlediği Türkiye çapındaki bir edebiyat yarışmasında “İsa ile İshak” adlı hikayesiyle ikincilik ödülü aldı. Yazar, 1983’te Kayseri Sanatçılar Derneğince “yılın şairi” seçildi, “Bir Çift Beyaz Kartal” adlı kitabıyla da 1986’da şiir dalında Türkiye Yazarlar Birliği Ödülü’nü kazandı.
Usta yazar, 1986’da yayın hayatına kazandırdığı “Dolunay Sanat ve Edebiyat Dergisi”ni 37 sayının ardından ekonomik sebeplerden dolayı kapatmak zorunda kaldı. “Dolunay Şiir Güldestesi” (1996) adlı derlemeye de imza atan şair, ülkenin dört bir yanından şairlerin katılımıyla 16 yıl aralıksız “Geleneksel Dolunay Şiir Şöleni”ni düzenleyerek Anadolu’da edebiyat mahfillerinin oluşmasına öncülük etti.
Şair Karakoç, Diyanet Vakfınca 1991’de düzenlenen “münacat” yarışmasında “Beyaz Dilekçe” isimli şiiriyle birincilik ödülü, 1993’te “Türkçenin Uluslararası 2. Şiir Şöleni” için gittiği Kazakistan’ın Almatı şehrinde “Büyük Abay Ödülü”, 1997’de Malatya’da belediyenin açtığı “Malatya” konulu şiir yarışmasında birincilik ödülü aldı.
Tarsus Belediyesince 2004’te düzenlenen “Karacaoğlan Şelale Şiir Akşamları” etkinliklerinde her yıl bir şaire verilen “Karacaoğlan Onur Ödülü” ile İstanbul Küçükçekmece Belediyesince 2011’de takdim edilen “Onur Ödülü”nün sahibi olan şair, 2012’de ise İstanbul Sultanbeyli Belediyesince verilen “Türk Şiirine Hizmet Ödülü”ne layık görüldü.
Usta şair, Türk edebiyatına sayısız eser ve değer kazandırarak 17 Ekim 2018’de 88 yaşında hayata veda etti.
