Burası bir kitap ve bu kitap, Tarık Tufan’ın Şanzelize Düğün Salonu romanı. Çünkü boşluk duygusu, yönünü kaybetme problemi yaşayan tek kişi Tufan değil.
Roman esasında şeyh oğlunun arada kalmışlığından bulur hikayesini. Karakterimiz ne tekke hayatına girebilmektedir ne de düğün salonundaki dünyevi aleme. Arada kalmıştır, çıkışı bulamamaktadır, sarkaç gibi hissetmektedir kendini. Nitekim düğün salonu da öyledir; eğlenceli, parıldayan insanların değil, hüzünlü insanların, kenarda kalmışların uğradığı bir yerdir. Tezatlık, hayatın cilvesini göstermesi açısından önemlidir.
Tarık Tufan sade bir dille yazar, okuru dilin karmaşıklığında boğmaz ve bu sayede okuru hikayeyle, karakterle karşı karşıya getirir, araya kendisi dahi girmez. İroniyi hüzünle harmanlar. Karakterlerin sorduğu soruları, okurun da sormasını sağlar.
İnsanın ait olmadığı bir hayata yaşama çabası bir yabancılaşmaya neden olur ve buradan çıkış nasıl olacaktır?
Babadan kalan mirası bir oğul ne kadar taşıyabilir? Hele ki bu miras bir de maneviyse?
Aşkı gerçekten bulmak mümkün müdür? Bulmak için aramak gerekliyse, insan, aşkı nerede aramalıdır?
İsimsiz karakterimizin hikayesi bu soruların ekseninde döner. Cevaplar? Cevapları bulmak okurun maharetine kalmış. Ki roman okura cevapları da hiçbir zaman vaad etmez aslında.
“Gözlerini kapamak çocukluktan kalma ilkel bir savunma silahıdır; hiçbir sorunu çözmez, sadece sen görmeden olup biter her şey.”
