Tasavvuf şiirinin en derin seslerinden biri olan Niyazî-i Mısrî, bu şiirinde insanın ezelî yurduna duyduğu hasreti, varoluş karşısındaki hayretini ve hakikati arayışını “garib bülbül” imgesi üzerinden dile getiriyor.
Ey garib bülbül diyarın kandedir
Bir haber ver gül-izarın kandedir
Sen bu yolda kimseye yar olmadın
Var senin elbette yarin kandedir
Arttı günden güne feryadın senin
Ah u efgan oldu mu’tadın senin
Aşk içinde kimdir üstadın senin
Bu senin sabru kararın kandedir
Bir enisin yok acep hayrettesin
Rahatı terk eyledin mihnetdesin
Gice gündüz bilmeyip hayretdesin
Ya senin leyl ü neharın kandedir
Ne göründü güle karşı gözüne
Ne büründü baktığınca özüne
Kimse mahrem olmadı hiç razına
Bilmediler şehsuvar’ın kandedir
Gökte uçarken seni indirdiler
Çâr unsur bendlerine urdular
Nûr iken adın Niyazi verdiler Şol ezelki i’tibarın kandedir
