Şiir çoğu zaman bir sığınak gibi düşünülür; oysa bazı metinler onu bir uyanıklık hâli, hatta bir sarsıntı olarak kavrar. Bilinçaltının ötesine geçen, şaşkınlık ve uyumsuzlukla kendini kuran bir şiir anlayışı… Aşağıdaki satırlar, şiiri hem bir yüzleşme hem de bir özgürleşme imkânı olarak ele alıyor:
…
“Hakikatin ve özgürleşmenin zorunlu şartı uyanıklığımızdır. Bunun için barbar şiir, bilinçaltının dışavurumuyla değil, belli bir farkındalığın sonucu olarak ortaya çıkar. Bilinçaltı, beşeri tecrübeye dahil edilmesi gereken unsurlardan sadece biridir. Şairin keşif ve imgelem imkanları içerisinde yer almaktadır. Şiirin gerektirdiği uyanıklık ise bilinçaltını aşarak hatta öteleyerek şaşkınlık ve uyumsuzluk ifadeleriyle kendisini gösterir. Uyanıklığımız sayesinde yabancılaşmanın veya parçalanmışlık farkına vararak bir şaşkınlığı yaşar, böylece belli bir dünya ve hakikat algısına ulaşır, giderek özgürlüğün imkanlarını keşfetmeye başlarız. Şiir, girdiği bu mecrada, insanın ve hayatın imgesini oluşturmaya dönük daha bütünsel bir etkinliğe dönüşür. Bütünlük arayışları ne kadar kurmaca özellikler taşıyor olursa olsun, şiir bir bakıma bütün bütünlüğü hakiki temellere dayandırmak için yapılmış bir girişimdir. Dolayısıyla barbar şiir, kendisini karakterize eden uyumsuzluk ve şaşkınlık tezahürleri ile yabancılaşma unsurlarına yönelik bir saldırı, eleştiri veya yapı bozumu gerçekleştirdiği gibi, kendini gerçekleştirmenin imkan ve imgelerini de devşirmekte, böylelikle varoluşun en hakiki şartlarını oluşturmaktadır.”
…
Ali K. Metin, Barbarlığın Şiiri: Şiire Yeni Bir Açı, Büyüyen Ay Yayınları (Alıntıdır.)
