Mahur Beste: “Olduğumuz gibi” ile “olmak istediğimiz gibi” terazinin iki kefesidir.
Saatleri Ayarlama Enstitüsü: Aşkın kötü tarafı insanlara verdiği zevki önünde sonunda ödetmesidir.
Huzur: Bugün Türkiye’de nesillerin beraberce okuduğu beş kitap bulamayız. Dar muhitlerin dışında, eskilerden zevk alan gittikçe azalıyor. Biz galiba son halkayız. Yarın bir Nedim, bir Nef’i, hatta bize o kadar çekici gelen eski mûsiki ebediyen yabancısı olacağımız şeyler arasına girecek.
Beş Şehir: En büyük meselemiz budur; mazi ile nerede ve nasıl bağlanacağız, hepimiz bir şuur ve benlik buhranının çocuklarıyız, hepimiz Hamlet’ten daha keskin bir “olmak veya olmamak” davası içinde yaşıyoruz.
Abdullah Efendinin Rüyaları: Vâkıa eski benliğini kaybetmenin azabını, içinde bir bıçak yarası gibi yine duyuyordu. Fakat bu da geçecekti ‘Elbette buna da alışırım’ diyordu. İnsan nelere alışmaz ki… Zaten hayat dediğimiz bu kapalı dairenin asıl mucizesi, bu alışmak değil miydi?
Yaz Yağmuru: Göz korkunç bir şahit, değil mi? Yahut korkunç ayna. Her şeyi ifşa ediyorlar. Hele hislerimizi gizlemek isteyince bakışlarımız nasıl değişir?
Sahnenin Dışındakiler: Evin hemen her tarafından zaman kendini ilan ediyordu. Beyhudedir, diyordu, bütün bu ıstıraplar, unutmalar ve hatırlamalar, ben varken hepsi beyhudedir!
Aydaki Kadın: İnsan insana tahammül edemez. İnsan insana muhtaçtır. İnsan insana yüklenir, insan insanla yaşar. Bütün felâketimiz ve tezatlarımız burada.
Hep Aynı Boşluk: Hafızasını kaybeden adam nasıl artık kendisi değilse, cemiyet de mazisini unutursa veya bu mazi fikrini vuzuhundan mahrum ederse, öylece kendisi olmaktan çıkar.
Suat’ın Mektubu: Yazık ki insanın ufku insan… Hâlbuki sadece Allah olmalıydı.
Hikâyeler: İnsan hayatı sandığımız kadar değişik değildir. Şartların arasına, mühim anlarda kendi tecrübenizi olduğu gibi nakledin, en başka türlü hayatı doldurmuş olursunuz.
Şiirler: Uzak, çok uzağız şimdi ışıktan,
Çocuk sesinden, gül ve sarmaşıktan,
Dönmeyen gemiler olduk açıktan,
Adımızı soran, arayan var mı?
