Cahit Zarifoğlu, modern Türk şiirinde iç derinliği, metafizik duyarlılığı ve özgün imge dünyasıyla temayüz etmiş önemli bir şair ve yazardır. 1970 sonrası Türk edebiyatında hem şiiri hem de düşünce ve çocuk edebiyatı alanındaki eserleriyle kalıcı bir iz bırakmıştır. Zarifoğlu’nun önemi, dili zorlayan, kapalı ama yoğun bir şiir kurarken aynı zamanda inanç, varoluş ve insanın iç yolculuğu meselelerini sahici bir duyarlılıkla işlemesinden gelir.
1940 yılında Ankara’da doğan Cahit Zarifoğlu, çocukluk ve gençlik yıllarını Kahramanmaraş’ta geçirdi. İstanbul Üniversitesi Alman Dili ve Edebiyatı Bölümü’nden mezun oldu. Edebiyat hayatına lise yıllarında başladı; Erdem Bayazıt, Rasim Özdenören ve Alaeddin Özdenören gibi isimlerle birlikte oluşturduğu edebî çevre, daha sonra “Yedi Güzel Adam” olarak anılacaktır. Şiirleri ilk olarak Diriliş ve Edebiyat dergilerinde yayımlandı.
1967’de yayımlanan ilk şiir kitabı “İşaret Çocukları”, imge yoğunluğu ve kapalı anlatımıyla dikkat çekti. Ardından gelen “Yedi Güzel Adam”, “Menziller” ve “Korku ve Yakarış”, onun şiir dünyasını daha da derinleştirdi. Zarifoğlu’nun şiirinde bireyin iç gerilimi, modern dünyanın sıkışmışlığı, iman ve arayış temaları güçlü bir şekilde hissedilir. Yer yer sürrealist çağrışımlara açık dili, bilinç akışını andıran yapısı ve yoğun metaforları, onu çağdaşlarından ayıran başlıca özelliklerdir.
Şiirin yanı sıra günlük, deneme ve hikâye türlerinde de eserler verdi. Özellikle çocuk edebiyatında kaleme aldığı “Serçekuş”, “Katıraslan”, “Motorlu Kuş” gibi kitapları geniş bir okur kitlesine ulaştı. Ayrıca günlüklerinden oluşan “Yaşamak”, onun iç dünyasını ve düşünsel arka planını anlamak açısından önemli bir metindir.
1987 yılında henüz 47 yaşındayken vefat eden Cahit Zarifoğlu, kısa ömrüne rağmen etkisi uzun süren bir edebî miras bıraktı. Şiiri, hem bireysel hem metafizik bir arayışın sesi olarak, modern Türk edebiyatında kendine mahsus ve güçlü bir damar oluşturmaya devam etmektedir.
