Burası bir kitap ve bu kitap Horace Mccoy’un Atları da Vururlar adlı romanı. Çünkü ekonomik buhran dünyanın en evrensel konularından biridir.
Atları da Vururlar 1930’ların Amerika’sında Büyük Buhran’ın gölgesinde hayatta kalmaya çalışan, hayatta kalmaya çalışırken insanların geçebileceği sınırları anlatmaktadır.
Dans maratonları düzenlenmektedir. Bu maratonlar günlerce, hatta haftalarca sürmekte, katılımcılar hiç ara vermeden dans etmektedir. Hayatta kalmanın ve para kazanmanın amaç olduğu bu maratonlarda insanların acı çekmesi, dansın işkenceye dönüşmesi bir noktadan sonra kimsenin umurunda olmamakta, amaç tüm insani değerleri ezip geçmektedir.
Günler geçtikçe yarışmacılar açlık, susuzluk, uykusuzluk gibi eziyetlerle uğraşır. Üstüne izleyicilerin, yarışmayı düzenleyenlerin aşağılamalarına maruz kalırlar. Onların eziyet çekmekle düştükleri durum ise aynı zamanda seyirlik bir malzeme haline getirilir. İnsanlar çaresizlikten dolayı yarışmaya başvurur ama zamanla insan olmaktan çıkıp bir yarış aparatına, patronların daha çok kazanması için lazım olan bir aksesuara dönüşür.
Amerikan rüyası çökmüştür. Çaresizlik, beraberinde umutsuzluğu getirmiştir çünkü herkes bencildir. Merhametin sınırları sorgulanır. Merhamet salt şefkat göstermek midir yoksa zulmün olduğu yerde bir insanı merhamet göstererek kurtarmak için bir başka yanlışa sapılabilir mi?
Nitekim romanda Gloria, dostu Robert’tan kendisini öldürmesini ister. Çünkü hayatta kalmak için çektiği bu şartlar, hayatta kalmamasından daha kötüdür. O bu şekilde yaşamak, hatta yaşlanmak istememektedir. Ve arzusunu dile getirirken kitaba adını da verecek o cümleyi kurar:
“Atları da vururlar, değil mi?”
